Precies een week geleden zaten we nog in Mekka, land der pracht en praal.
Het begon allemaal op woensdag 26 september 2007, nog snel ff afscheid genomen van iedereen, terwijl oemmie, man en mijn broer op me zaten te wachten. Toen brak het moment van afscheid nemen van mijn lieve moeder, en ook dit keer zei ze, mochten we elkaar niet meer zien musamaha dunya wa agirah (een zin wat je steeds probeert te vermijden maar waar geen ontkomen aan is)!
Onderweg naar schiphol werd de spanning, de kriebels in de buik erger en erger. Daar aangekomen was de rest van de groep ons aan het opwachten. Na het inchecken zaten we gelukkig in de vliegtuig, op naar de mooiste en gezegende plekken op aarde.
Na een tussenstop in Cairo vlogen we verder naar Jeddah, daar aangekomen stond de splinternieuwe, VIP/5 sterrenbus van 2007 ons op te wachten, lekker comfortabel, met airco en natuurlijk de gezellige sfeer van de groep.
Onderweg naar de stad van de profeet salla Allah ‘alayhi wa sallam (Medinah), zijn we gelijk bij de eerste stopgelegenheid gestopt om te ontbijten (Shor), want de fadjr brak kort daarna aan. Na gebeden te hebben, hebben we onze trip voortgezet.
Het moment van de waarheid brak aan, de Medinah is in zicht. Het was niet te geloven, dat Allah subhanahu wa ta’ala me weer heeft uitgenodigd naar de stad van zijn geliefde profeet (vzmh), dat ik die kans weer kreeg! Op dat moment gaat de vraag ‘waar heb ik dit aan verdiend?’ in je hoofd, ya Allah ik ben je uit het diepste van mijn hart dankbaar!!!
Klokslag 10.00u kwamen we aan bij het hotel, na de bagage naar de kamers te hebben gebracht, een lekkere douche te hebben genomen en een dutje te hebben gedaan van max. 1 uurtje was het tijd voor salaat Duhr. Mensen die adhaan de eerste keer, het lijkt alsof je droomt subhan Allah. Die mooie stem masha Allah, en de mensen die er tegelijk heen lopen, subhan Allah dat het woord ‘Allahu akbar’ voldoende is om een hele gemeenschap bijeen te brengen. Allahu akbar!!! Laten we het niet hebben over de oogverblindende schoonheid van de moskee, masha Allah!
We verbleven 6 nachten in Medinah, die we elhamdulillah goed hebben doorgebracht met de groep, veel salaat, dikhr, ‘ibadah en qira-at elquraan (taqabbel Allah minna wa min jami’ elmoeslimien, Amien), gelach en gehuil. Onze dagen zagen er ongeveer hetzelfde uit.
Na salaat elfadjr bleven we tot shuruq, daarna keerde iedereen terug naar zijn hotelkamer of ze gingen shoppen, daarna was het weer tijd voor salaat adduhr wanneer je erna letterlijk niks te zoeken had buiten door de warmte (lees 38-40°C). En dan spraken we (een paar zusters en ik) in de lobby af om weer gezamenlijk salaat asr te gaan bidden waarna we meestal tot salaat attaraweeh in de moskee bleven. Na salaat asr begonnen de werktroepen de zeilen uit te rollen, mensen te ordenen en eten (elke dag verschillend, maar wel standaard zamzam en tamr) uit te delen. Zoals gewoonlijk bleef dat geordend en netjes bij de mannen en bij de vrouwen was het jammer genoeg een groot puinhoop, nu begrijp ik waarom ze nooit vrouwen op tv lieten zien (geintjuh). Iedereen kon toe tasten, groot/klein, oud/jong, saudier of niet echt letterlijk iedereen, masha Allah. Moge diegene die het deed belonen met al het goede in dunya en agirah en natuurlijk die het uitdeelde en weer opruimde voor het gebed. Ben jaloers op zulke mensen, die hebben pas echte werk. De laatste minuten voor salaat almaghreb zie je handen de lucht in gaan, tranen rollen over de wangen en sommige diep in zich du´a doen. Zodra het woord Allahu akbar te horen was van adhaan salaat almaghreb, haastte iedereen met het verbreken van het vasten. Die sfeer masha Allah, wat mis ik het onwijs. Moge iedereen het een keer meemaken, Amien!!!
En over hoeveel doden er elke dag werd gebeden masha Allah, het doet je echt beseffen dat het leven kort is en de dood geen afspraak kent , de ene keer bid je asr en met maghreb wordt er voor je gebeden. Echt bij elke gebed waren er wel min 1 en max. 4 mensen, de meeste waren toch wel kids subhan Allah! En dan ga je denken de kids waar we een moeite voor doen, die we heel graag willen en ervoor moeten vallen en opstaan, die je doen lachen en huilen kunnen je ineens worden ontnomen en dan, ja dan rest je slechts inna lillah wa inna ilayhi radji’oen te zeggen.
Na salaat isha baden we taraweeh, de eerste dagen heb ik maar 8 gebeden aangezien de profeet salla Allah ‘alayhi wa sallam nooit meer dan 11 rak’aats bad, maar daarna kreeg ik te horen van fatawabureau dat hetgeen de sahaba deden de profeet vzmh ook goed keurde en aangezien Omar ra 20 bad, ben ik dat na 2 dagen ook gaan doen. Het kan zowiezo nooit kwaad om zoveel mogelijk te bidden en helemaal in medinah waar elke salaat 1000 gebeden waard is. Subhan Allah de innerlijke rust die je ervaart in de gebeden daar, de concentratie en natuurlijk de zoetigheid ervan. En de verschillende mooie stemmen van reciteurs, die je gewoon live hoorde Allahu akbar, Hudayfi, Thubaythi, Al-ashayg en Albdir (reciteurs die je alleen op tv zag of op het net hoorde).
In het begin vond ik het nogal zwaar, lange suwar dus ook langer staan. Ik probeerde zoveel mogelijk door te zetten en niet zittend te bidden, maar als het niet kon ging ik zittend verder. Echt petje af voor diegene die het gebed leiden, het lezen en het staan masha Allah gwn. Moge Allah ze belonen met Jennat alfirdaws, Amieeeeeeeeeeeeen!
Op een gegeven moment ben ik met ze gaan volgen dmv ook een quraan te hebben gepakt, zo kon ik die tegelijkertijd met ze uitlezen en glipte mijn concentratie niet steeds weg.
Je leeft daar van gebed naar gebed, je snakt en verlangt ernaar dat het volgende gebed snel kwam subhan Allah om die innerlijk rust te voelen. Het blijft een onbeschrijfelijk gevoel. En zo ging het elke dag. Na salaat attaraweeh zagen we onze mannen weer om te gaan eten samen.
Vrijdag, ´ied elmoe-minien, salaat eljumu´a brak aan. Mensen bleven meestal op die dag na salaat elfadjr in de moskee zitten anders kon je buiten bidden in de zon, lekker zonnen voor de bleekscheten. De gutba was zoals verwacht weer prachtig en leerzaam masha Allah. De rest van de dag ging zoals gewoonlijk.
De volgende dag zaterdag vertrokken we na salaat elfadjr richting moskee Quba-e en hebben daar de sunnah van onze geliefde profeet vzmh nageleefd door 2 rak’aats te bidden zoals hij dat elke zaterdag deed (en de waarde heeft van een umrah), lopend van Al-masjid Annabawi. Verder hebben we plekken bezocht zoals de tuindadels (mazra’at athumoor), jabal uhud waar de salgveld van Uhud plaats vond, ook zijn we langs masjid dhul qiblatayn gereden, en even gestopt waar ghazwat al-gandaq plaats vond en het allermooiste plek was waar de profeet vzmh werd verwelkomd met het bekende lied die we allen kennen ‘tala’al badru ‘alayna…etc. Dit was een extra service van onze reisleider, waar we toch heel blij mee waren. Om op de plaatsen te staan waar je normaal gesproken alleen maar over hoort of leest, en waar de profeet vzmh heeft gelopen. Een onbeschrijflijke gevoel blijft het!
Maandag meteen na salaat alfadjr vertokken we (zusters) richting de graf van de profeet vzmh, het leek een oneindige weg en het verlangen werd groter. De vrouwen hadden 2 tijdstippen om het te mogen bezoeken en dat was van 7.00u t/m 10.00u en van 13.30u t/m 14.00 uur. Lopend ernaar toe zei ik nog tegen mijn vriendin hoe krijgen we dat voor mekaar, die drukte, geduw van de mensen. Subhan Allah bij de deur vroeg een broeder ons of we zijn moeder in de rolstoel wilde begleiden naar binnen. We keken elkaar aan van blijdschap aangezien ze voor de rolstoelgangers een aparte ingang hebben zonder heel die heisa. Subhan Allah als Allah iets wil vergemakkelijken. Ondanks de aparte pad moesten we alsnog uren wachten voordat we onze beurt kwam, elke stap dichterbij voelde ik mijn benen niet meer en de tranen vloeide steeds sneller over mijn wangen. Puur uit ongeloofwaardigheid, ik geloofde niet dat ik de graf van onze geliefde profeet vzmh weer mocht bezoeken, je staat ervoor. Voor de plek waar hij ligt Allahu akbar.
Heelaas komen we aan het einde van onze verblijf in Medinah. Dinsdag na salaat al-asr vertrokken we richting Mekka. Het was een vreugde maar anderzijds een emotioneel moment. Vanwege het feit dat we afscheid moesten nemen van de stad van de profeet vzmh en vreugde omdat we naar Mekka gingen waar we de laatste 10 dagen van de ramadan doorbrachten.
Onderweg naar Mekka zijn we gestopt bij de miqaat zodat de mannen hun ihraamkleding aan konden trekken en waar we de intentie voor umrah uitspraken. Verder hebben we 2 rak’aats gebeden, onze vasten verbroken en maghreb en isha gezamenlijk verkort hebben gebeden (jam’ wa taqsir) en vervolgde we onze trip van ongeveer 6uurtjes (met de bus nog wel, moet je je voorstellen dat de profeet vzmh zulke afstanden te voet deed en wij maar klagen).
De stemmen van de broeders gingen non stop door met de talbiyyah (Labayka Allahumma labayk, labayka la sharika leka labayk, inna elhamda wa ni’mata la wa elmoulk, la sharika lek), terwijl de zusters achterin deze heel rustig opzeiden. Uiteraard met tussenpauzes totdat we Mekka in zicht zagen. Ik kreeg kippevel bij het zien van elharam (slechts de pilaren alleen), aangekomen in het hotel, heeft iedereen zijn bagage naar zijn/haar kamer gebracht de ghusl opnieuw gedaan en in kleine groepjes vertrokken richting de haram om onze Umrah (wat de adjr had in de Ramadan alsof je met de profeet vzmh hadj hebt verricht, moge het van ons en alle moslims accepteren, Amien!) te voltooien.
Onze groepje bestond uit de reisleider en 4 andere koppels, lopend met onze ogen uitstarend liepen we richting de ka’ba, de licht en nour ervan was gewoon oogverblindend. Ik verkeerde in shock en zei nauwlijks iets, mijn ogen kon ik niet van de ka’ba houden. Wat was ze toch zo schoon, prachtig en mooi gekleed. Het was de ka’ba die ik op tv zag waar mensen de tawaaf omheen deden, het was de ka’ba waar iedereen zich naartoe richtte om te bidden, en het was de ka’ba waar miljoenen mensen van dromen. Ja ik stond ervoor ya Allah!
Ya Allah, waar heb ik dit aan te danken! Het enigste wat ik kon zeggen waren tranen tranen tranen en nogmaals tranen. Elhamdulillah ya Rab! We begonnen met de tawaaf 7 rondes, in diepe stilte du’a verrichtend voor onze ummah, voor je familie en uiteraard voor diegene wie je gevraagd heeft du’a voor ze te doen. Ondanks de drukte genoot ik van elke ronde. Nadat we de tawaaf afgerond hadden, cheesde we richting de kranen van zamzam om er wat van te drinken, want er restte ons nog 5 min voordat de mu-adhin de adhaan deed voor salaat elfadjr! Wat heb ik me toch gezopen in die korte minuten, en genoeg kreeg ik er gewoon niet van terwijl je hier in NL na 2 grote glazen al bomvol zit.
De adhaan naderde, we baden salaat elfadjr en daarna nog 2 rak’aat achter maqaam sayyiduna Ibrahiem ra (waar die 2 grote masha Allah voetstappen waren gedrukt). Vervolgens begonnen we aan de safa en marwa 7 ashwaat. Halverwege kon ik gewoon niet meer verder, de vermoeidheid begon boven water te komen. Na een korte stop en mijn gezicht te hebben gewassen met zamzam (die mijn man en een zuster voor me haalde) kon ik weer verder. Ook deze rondes genoten we van in diepe stilte de du’a te doen, en ja na de laatste ronde eindigde de mannen bij de kappers waar ze zich kaal scheerde en de vrouwen in hun hotelkamers een stukje (vingertopje) van hun haar knipte.
Rond 08.00u hadden we onze Umrah afgerond en kon iedereen onder de douche en gelijk op bed ploffen, door de vermoeidheid en slaapgebrek zijn we met asr pas naar elharam gegaan. Ook in Mekka bleven we na asr in de moskee, en braken we daar onze vasten en snakte we naar taraweeh waarna 2 uurtjes later de Qiyaam begon. De systeem in Mekka was anders dan in Medinah, in Medinah deelde ze dadels, zabadi (yoghurt), kip en rijst (soms), fruit, brood en natuurlijk niet te vergeten de saudische koffie. In Mekka deelde ze dadels en zamzam uit zoals ze op tv laten zien.
De imaams in Mekka waren Sudais, Shuraim, Johani, M’iqli,Attaalib, Gayaat en Benhmid. Wat waren ze een voor een toch prachtig om te horen. Masha Allah gewoon, Allah izied fel-islaam!!! De taraweeh begon en ook hier ging ik verdermet hun uit mijn boekje om mijn concentratie erbij te houden. Ya Allah wat waren die ad’iyyah op het einde toch hartverscheurend en toucherend, iedereen huilde van groot naar klein en van jong naar oud, zelfs de a-immah kwamen niet meer bij van hun eigen du’a. Je voelde de oprechtheid, zoetigheid en de nederigheid in de du’a. Moge Allah deze allen verhoren, Amieeeeeeeeeeen!
Na taraweeh gingen we meestal een hapje eten of open buffetten in restaurants of gewoon fastfood (Mac, Burgerking, KFC, Hardees..etc en allemaal halal). Hierna gingen we terug naar al-haram om al-qiyaam te bidden. Al-qiyaam waar moet ik mee beginnen, de afwisselende imaams die het gebed leiden, hun recitatie’s ya rab. De ruku’ en de sujuud was zoals het hoort, lang lang en nogmaals lang. Het waren slechts 11 rak’aats maar ze duurde eeuwen en maar goed ook want serieus waar de rust die je voelt, het ietsie pietsie besef van hoe de profeet vzmh en de sahaba ra in het gebed stonden, gewoon een onbeschrijflijk gevoel. Wat mis het kei erg :traan1:, moge Allah ons meerdere malen naar toe doen keren en iedereen zo een kans geven, Amieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeen!!!
De sfeer van de laatste 10 dagen in de ramadan waren prachtig, en van mij mocht het wel jaren duren. Toen pas begreep ik waarom er in een hadith werd gezegd dat mensen als ze wisten hoopte dat de ramadan een jaar lang duurde (addahr), in dit geval hoopte ik het ook. Moge Hij onze vasten en alle dade geaccteerd hebben, Amien! Ook de du’a van de qiyaam was prachtig in een woord! Allahumma istajieb!
Het werd steeds drukker en drukker in mekka ivm de laatste 10 dagen van de ramadan. Ben 3x gegaan en nog nooit heb ik zo een drukte gezien masha Allah. Het leek wel hadjperiode. Het weer werd warmer en warmer, we hadden zweetkraantjes op onze lichaam gevestigd. Douchen had geen zin want na een paar stappen stond de kraan weer open, een zonnesteek was makkelijk op te lopen daar. Maar elhamdulillah is het niemand van ons overkomen. Je zag dat het drukker werd naar mate het een oneven nacht was, iedereen hoopte op al’itq min annaar, moge Hij ummat Muhammed hebben geschreven bij de ‘uttaqa-e min annar, Amien!
Op een van de oneven nachten bracht de reisleider ons naar moskee Muhisni, we baden daar soms alqiyaam, sommige wilde niet mee omdat ze 100.000 gebeden niet wilde missen maar ook in die moskee gold salaat bi 100.000 salah lakin gayr. Het was een leuke idee van de organisator om ook daar een keer gebeden te hebben. Muhisni zijn qira-a (recitatie), en zijn du’a. Niemand overtreft zijn du’a vind ik, alleen hij ging uitbundig in zijn du’a over de asra (gevangenen) en de islaamhaters Allahu Akbar!!!
De laatste 10 dagen had ik de griep en hoest goed te pakken, slapen kon ik niet, lekker voelde ik me niet maar strijden moest ik want zoiets maak je maar een keer mee. Veel zamzamwater drinkend en du’a gedaan ging het de laaste nacht redelijk met me. Die moest en ging ik ook meemaken want na taraweeh zouden ze de Quraan afsluiten (Gatm elquraan), aan sudais was de eer, zijn du’a duurde letterlijk een uur maar was wel de moeite waard. Voor diegen die niet meer konden staan gingen gewoon zitten en dan moet je denken ouderen, gehandicapten en zwangere vrouwen.
We hebben 2x de gatm mogen meemaken, de leider had al eerder geinformeerd en kreeg te horen dat het in de moskee van Muhisni na Qiyaam zal gebeuren zodoende dat we hem 2x mee mochten maken masha Allah! Jammer genoeg was dat de laatste dag van de ramadan want kort daarna kregen we te horen dat de volgende dag al-‘ied was. Ik had dubbele gevoelens, blij dat het ied was en aan de ander kant balen want net nu ik me ietjes beter voelde was de Ramadan afgelopen en natuurlijk de vraag zijn we gered van het hellevuur. Maar elhamdlillah ‘ala kulli 7aal.
Die nacht ging iedereen op pad om een cadeau te kopen voor zijn/haar partner. Ook zag je ouders met hun kinderen kleren kopen en de bugoor…etc. Met de meiden onderling deden we aan suprise, na een tijd van gelach en gehuil sloten we het af met een suprise. De nacht was lang maar iedereen was nog buiten aan het shoppen.
De volgende dag sprong iedereen onder de douche en richtte zich naar alharam voor salaat alfadjr, kort daarna was het ied gebed al. Het was totaal anders dan in NL natuurlijk, het was zo levendiger, zo echt en mooi allemaal. Die tahliel, mensen in hun mooie nieuwe kleding, de ka’ba straalde ook zoals gewoonlijk. De duiven die je erbovenop zag hangen, de katten die zo nu en dan tussen de menigte aan het wandelen of liggen waren. Na de 2 rak’aats begon gutbat al’ied die werd gegeven door salih benhmid, het ging over het leven na de Ramadan. En dan vraag je je idd af hoe zal die zijn, streven we ernaar om het te behouden zoals een dag ervoor of verwaterd het zoals gewoonlijk met de tijd mee. Taqabbel Allah minna wa minkoum . Allahumma a’inna ‘ala dikrika wa shukrika wa husni ‘ibadatika, Amien!
Je voelde de sfeer van al’ied de rest van de dag, kleine kindjes die pronken met hun nieuwe kledij, gezinnen in jeep’s waarschijnlijk richting hun familie. Wat miste ik mijn familie die dag, na het gebed zag je iedereen bellen naar zijn/haar familie overal en nergens. Na het gebed gingen we gezamenlijk ontbijten, zusters appart en broeders appart onder het genot van koffie en donuts en allerlei lekkers vierde we de ‘ied samen.
Salaat adduhr naderde en ook hier ging de gutba over de ramadan en de ‘ied. Na salaat isha, sloten we die dag af met een kleine groepje door naar een chinees-wok restaurant te gaan, ze hadden afgesloten ruimtes waar je je hijaab gwn af kon doen, wat was dat heerlijk zeg. We hebben lol gehad en lekker gegeten elhamdulillah.
We zaten in onze laatste week in Mekka, wat vlogen de dagen toch snel :jammer:. De grootste deel van de mensen vertrokken een dag voor al’ied of die dag zelf. Mekka kreeg ineens een andere wending doordat het leeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeg werd. Nu pas kon men echt genieten van de ka’ba en het gebed doordat de drukte verminderde. Wel miste we het aan de ene kant en ook de sfeer van de ramadan, de taraweeh en de qiyaam, ik miste die zoetigheid ervan. Er miste gewoon iets, maar elhamdulillah dat we het mochten meemaken.
Op de 4de dag zijn we na salaat elfadjr tot shuruq in de moskee gebleven en daarna zijn we gaan onbijten ik en mijn man. Hierna zijn we met onze standaard groepje in een klein busje naar Jeddah gegaan, wat een uurtje rijden was vanuit Mekka. We hebben daar geshopt, lekker gegeten in een visrestaurant, gezwommen (alleen de zusters, terwijl de broeders voor de wacht stonden) en als laatst nog naar de zee gegaan s’avonds, langs de boulevard gelopen en hele mooie plaatsen gezien masha Allah. Wat ik wel minder vond aan Jeddah was dat ze daar niet strikt waren in hun kleding, je zag zusters zonder hijaabs en broeders in spijkerbroeken en sigaretten in hun handen. Ik vooroordeel ze niet maar vond zulke plaatjes niet passen in zo een land. Moge Allah ons allen leiden, Amien!!!
Na een lange dag reden we terug naar Mekka, tot onze verrassing waren we eerst gestopt op de plek waar sulh elhudaybiyyah plaats vond. Een stukje verder waren we gestopt waar de kamelen zich bevonden en je de hun melk kon drinken. We lagen in een deuk toen de broeders de kamelen gingen melken, het was echt een grappig gezicht, je zag de mannen naar hun vrouwen gaan met een kom met melk erin . Net voor fadjr vertrokken we richting het hotel om de woedoe te verrichten en naar elharam te gaan om alfadjr te bidden. Het was ons een lange maar vooral leuke dag elhamdulillah.
De dagen vlogen nog sneller, enerzijds miste ik mijn familie en anderzijds mochten de dagen wel langzamer gaan van mij. Ik wil niet weg, nee wil niet terug. Iedereen die nog wat inkopen moest doen had de laatste dagen er nog voor, ik wilde slechts genieten van de ka’ba , de haram en de zamzam. Ik werd elke dag zamzamdronken, je kon er oneindig van drinken zonder vol te zitten, geen enkele water kan aan die smaak tippen en de vele du’a die je gwn kon doen (moge Hij ze verhoren, Amien!). Masha Allah gwn.
De eerste groep vertrok 2 dagen voor die van ons, wat was de afscheid toch moeilijk. Je hebt van alles met elkaar meegemaakt, lief en leed gedeeld en dan moet je afscheid van elkaar nemen. Ik merkte de leegte die ze achterlieten, in het hotel/lobby, onderweg naar haram, tijdens het gebed, bij elke maaltijd…. We zouden elkaar wel zien in Nl maar toch was het gemis té groot
Je kan het al raden, onze dag brak ook aan. De dag van afscheid naderde, wat voelde ik me beroerd die dag. Ik bleef vanaf fadjr tot salaat almaghreb in de moskee, vooruit kijkend, de mooiste beelden graverend in mijn ogen en gedachten. Wat zal ik je missen ya Makkah. De koffers waren een dag daarvoor al ingepakt zodat ik op de laatste dag lekker kon genieten van de laatste beelden. Voor vertrek hebben we nog tawaaf alwadaa’ gedaan. Veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel du’a gedaan. En uiteraard gevraagd om een terugkeer en dat iedere moslim dit ook mee mag maken insha Allah.
Onze bus stond voor het hotel, de koffers waren ingeladen en de mensen stapte met lood in hun voeten de bus in. Met pijn in onze harten en tranen in onze ogen hebben we makkah achter gelaten. Moge Allah onze Umrah accepteren, onze zonden vergeven en een goede einde geven (husn algatimah), Amieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeen!
Ik kan er bladen over schrijven maar dan nog raak ik niet uitverteld. Ik blijf het zeggen, het is iets wat je zelf moet meemaken en zien met je eigen ogen en hart! Ieder ervaart het anders en verwoordt het ook anders.
